Το ενδιαφέρον στη φετινή χρονιά είναι η ΠΛΗΡΗΣ ΤΑΥΤΙΣΗ μεταξύ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ και ΚΟΣΤΟΥΜΙΩΝ. Είναι απολύτως ίδιες, χωρίς την παραμικρή παραλλαγή.

Ηταν ένα από τα κάστρα δικής μου προκατάληψης που ισοπεδώθηκε κι από το οποίο εισέπραξα κι ένα μάθημα, όχι πλέον κινηματογραφικό αλλά της ίδιας της ζωής.

Ο Ρυθμός, η ραχοκοκαλιά, η συνεκτικότητα… Τρία βασικά της δημιουργικής ύπαρξης μιας ταινίας εκφράζονται από το ΜΟΝΤΑΖ. Και να ΄ταν μόνο αυτά…Με τα πάντα συνδέεται.. Και με τη φωτογραφία, την κίνηση της κάμερας, τον ήχο, τις επιλογές του ήχου, όλα αυτά βέβαια, αναλόγως με την εκάστοτε περίπτωση. Με το σενάριο να δείτε πόσο συνδέεται. Μοντέρ έχει αλλάξει τον τρόπο γραφής σεναρίου- έχω αναφερθεί πολλές φορές στο παράδειγμα του δασκάλου ΠΗΤΕΡ ΖΙΝΕΡ, που πήρε το Oscar Μοντάζ για τον «Ελαφοκυνηγό»  κι ο οποίος στο «Νονό» με το μοντάζ που εισηγήθηκε άλλαξε τον τρόπο γραφής του Κόπολα, το μετέτρεψε σε τρεις παράλληλες δράσεις και τα έφερε όλα μαζί στην ίδια κορύφωση ως να ήταν ένα .

Η Κάμερα, τα Φώτα, η Εκκίνηση για το γύρισμα…Το ντεκόρ που έχει προηγηθεί και το χρώμα που έχει επιλέξει ο σκηνογραφικός υπεύθυνος για να φωτίσει ο διευθυντής φωτογραφίας.. Το φυσικό φως που κυνηγά τη συγκεκριμένη «φωτοσκίαση» για ατμόσφαιρα αλλά και για ρακόρ με την προηγούμενη λήψη που μπορεί να μην είναι κι η προηγούμενη σκηνή με τη σειρά που έχουν γίνει τα γυρίσματα ή με τη σειρά που θα μονταριστούν,, ο φωτισμός πλατώ όταν εκ του μηδενός μέσα στο στούντιο και βάσει ενός ντεκόρ καλείσαι  να δημιουργήσεις με τα φώτα έναν ολόκληρο κόσμο.. Αυτά είναι η προετοιμασία πριν την εκτέλεση που είναι η αρχική πρόταση.