Ταινία αφήγησης περισσότερο και λιγότερο «σεναρίου» είναι αυτή η βραζιλιάνικη ταινία που εχει προταθεί για 4 Oscar,και για Ταινία εν γένει και για Διεθνή ταυτοχρόνως καθώς και για τον πρωταγωνιστή ΒΑΓΚΝΕΡ ΜΟΟΥΡΑ που έρχεται και με το βραβείο από τις Κάνες.
Αγριο πράγμα είναι η ενδοοικογενειακή βία…Αγριο πράγμα είναι κι ο φόνος…Αγριο πράγμα είναι κι η σιωπή του περίγυρου. Αγριο πράγμα είναι κι αυτό το μυστήριο «κάτι» και το άγνωστο που μεταβάλει τον άνθρωπο σε κτήνος και είναι ίσως το μόνο στοιχείο στο οποίο το έργο δεν κάνει σταση. Αυτό είναι και το πιο ανατριχιαστικό, αν στο συγκεκριμένο ερώτημα δεν υπάρχει απάντηση αν όλοι οι άνθρωποι είμαστε εν δυνάμει κτήνη. Το έργο βεβαια, το τελευταιο συγκεκριμένο το θίγει αλλά με τον δικό του τρόπο διότι όλο αυτό που μας εκθέτει είναι ανατριχιαστικό, είναι η βία των θυμάτων της βίας, η εκδίκηση που μόνο δι αυτού του τρόπου μπορεί να λαμβάνεται. .Σύμφωνα με το έργο..
Πολύ βιαστηκαν οι Σκηνοθέτες φετος να δώσουν πρώτοι-πρωτοι Σωματειακό Βραβείο (μαζί με τους Μουσικούς) Ξαφνιαστήκαμε κι εμείς, στην αρχή τουλάχιστον, στη συνέχεια , όμως, ή άσκηση μνήμης υπενθύμισε ότι και πέρσι είχαν δωσει νωρίς το βραβείο τους πριν, από πολλούς άλλους κι είχαν δείξει την προτίμηση στην «ANORA»του ΣΩΝ ΜΠΕΗΚΕΡ, που κατέστη κι η μεγαλη νικήτρια έχοντας πάρει ήδη και τον «Χρυσό Φοίνικα» στο Φεστιβαλ Κανών.
Ο φετινός Β’ ανδρικός, ή «στηρικτικός» που είναι το πιστό στη μετάφραση του αμερικάνικου ορισμού, (στις άλλες ευρωπαϊκες γλώσσες είναι «tale quale» με τα ελληνικά), προσφέρεται για το «μάθημα» περί φάσματος των στηρικτικών ρόλων.
Δυο διαφορετικές περιπτωσεις από την ίδια ταινία, ένας έξωθεν που απειλει με διαφορετικό τρόπο, άλλος που υπερνικά το μακιγιάζ, κάποιος που αναδύεται μεσα από τους πολλούς…πάμε να τους δούμε
Και μπαίνουμε στην τελική ενδιαφέρουσα ευθεία, που είναι τα βραβεία των ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ.
Εχοντας ξεκινήσει τους απολογισμούς από τα Κοστούμια και τα Σκηνικά, έχουμε δει ταυτίσεις και αποκλίσεις μεταξύ των δυο ειδικοτήτων.. Να είναι κοινά τα 3 και να αποκλίνουν απολύτως στο 5ο. Τωρα, που παρεμβαίνει κι η Φωτογραφία, θα δούμε ποιος είναι ο δικός της λόγος τον οποίο έρχεται να πει, απέναντι στο Σκηνικό, αν της παρέδωσε έργο για να δουλέψει εκείνη και στο Κοστούμι αν μπορεί να επηρεασε ή να επηρεάστηκε
Μια κι έχει επικρατήσει ο όρος «καλλιτεχνική διεύθυνση» και δυστυχώς το βλέπω και στις ελληνικές δουλειές να το εχουν υιοθετήσει, αποφασισα να το βαλω κι εγω για να μην μπερδεύεται ο κόσμος, προσθεσα όμως και το «σκηνογραφική» για τον προσδιορισμό. Διότι «καλλιτεχνική διεύθυνση» τι σημαίνει; Με το «πρόσφημα» των set decorators, αυτών που επιμελούνται τον σκηνογραφικό διάκοσμο, τον διακοσμο στα πλατό, ενώ ο άλλος ορςο , της επίσημης αγγλικής είναι «production design» κι εκεί είναι που αν αποδοθεί αυτολεξεί στην ελληνική δεν θα καταλάβει κανείς τιποτα περί του τι εννοεί ο «σχεδιασμός παραγωγή».
Ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση της σκηνοθέτη και σεναριογράφου ΑΝΝΑΣ ΡΕΖΑΝ για ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο: Με ευαισθητοποιούν τα θέματα που ένας ανθρωπος, πόσο μαλλον ένας καλλιτέχνης που το επιχειρεί μέσω της Τέχνης, κάνει το ταξίδι προς τα πίσω, ψαχνει να βρει τα όσα προηγήθηκαν και συνήθως αυτά τα προς τα πίσω ταξίδια δεν είναι ευχάριστα. Κρύβουν πόνο!
Aν αναλογιστούμε ότι 4 από τα 5 είναι κοινά στις κατηγορίες ΚΟΣΤΟΥΜΙΩΝ και ΣΚΗΝΙΚΩΝ, θα διαπιστώσουμε τη συμπληρωματική σχέση των δυο ειδικοτήτων, των δύο Τεχνών, που εκπορεύονται από το χρώμα κι αλληλοσυμπληρώνονται. Όμως, η κάθε μια, στο αντικείμενο της αυτονομείται . Και προτάσσει δικά της χαρακτηριστικά, εντολή για κάλυψη ανεξάρτητων αναγκών
Διότι η «Κριτική», αν θέλει να είναι «Κριτική» θα πρέπει να αναλύσει και να αιτιολογήσει κάποια πράγματα. Διαφορετικά, αν τα αποκρύψει, και μιλά με ασάφειες και γενικότητες, επειδή θα θεωρηθούν «spoiler», τότε δεν θα είναι κριτική αλλά στην καλύτερη περίπτωση διαφημιστική μπροσούρα. ΚΙ εδώ, αν θελεις να κάνεις κριτική, βάση κάποιων κανόνων, δεν μπορείς να μην θιξεις το επίμαχο σημείο κι αυτό είναι σεναριακό. Και δυστυχώς αφορά φινάλε. Κι οφείλεις να τα πεις.