Ναι, για να μην τα στρέψουμε όλα εναντίον μας, θα πω ότι τις ίδιες αμφιβολίες κι ενστάσεις είχαν κι έξω. Και στο Χόλυγουντ. Και γενικά τα μηνύματα από πουθενά δεν ήταν αισιόδοξα, διότι προφανώς κι αναζήτησαν συν-χρηματοδότες αλλά η απροθυμία  περίσσευε. Τέλος πάντων, πήραν την απόφαση, επεισαν και τη Warner κι αυτό όλο το πέτυχε ο σκηνοθέτης της, ο Αφρο-Αμερικανός ΡΑΫΑΝ ΚΟΥΓΚΛΕΡ. Προφανώς κι εγγυήθηκε το όνομα του στο βαθμό που είχε υπογράψει κι είχε φέρει ανατροπή στα αλα Marvel προϊόντα, με το «BLACK PANTHER». ΚΙ εκεί έμπαινε το φυλετικο-χρωματικό αλλά ήταν και διαφιρετικό το είδος.

Τωρα εδώ ερχόταν με κάτι άλλο.

Μια ιστορία λοιπόν στον Νότο. Τον αμερικάνικο. Της αποθεωσης του ρατσισμού και του χωρου ανάπτυξης, μέσα από τις αντιξοότητες, της μαυρης κουλτούρας. Εκεί λοιπόν σε αυτο το Νότο και στο ετος 1932, έρχονται δύο αδελφοί, δίδυμοι, οι οποίοι είχαν πάει στο φιλελεύθερο φυλετικά Σικάγο για βρωμοδουλιές, αλλά γύρισαν ξανα πίσω στο Μισισίπι. Ε, διότι κι εκεί δεν ήταν ετσι όπως τα περίμεναν, τα νόμιζαν, τους τα έταζαν. Κι έρχονται πίσω. Για να στήσουν δουλειές ξανά, είναι και παλικαράδες, να κλείσουν και προσωπικούς λογαριασμούς είτε με την κοινότητα είτε με τις καρδιές…

Αυτά  συμβαίνουν και δεν σκοπεύω να μακρηγορήσω αφηγούμενος την υπόθεση διότι καλείται ο θεατής να απολαύσει τις εκπλήξεις του ασυνήθιστου. Κι επειδή , μεσα σε όλα τα άλλα στραβά κι αντίξοα της ταινίας, τη διαφήμιζαν κι ως … “horror”. Όχι, δεν είναι ταινία τρόμου, εχει όμως στοιχεία κι από εκεί, τα οποία όπως τα μεταχειρίζεται με το δικό της τρόπο, τα εντάσσει στο δικό της ύφος, στο δικό της περιεχόμενο, στις δικές της διαστάσεις και στο τέλος τους δίνει και μια αλληγορική προέκταση που είναι κι η πεμπτουσία του έργου: Στη Μαύρη Κουλτούρα. Στη Μαύρη Κληρονομιά. Στη Μαύρη Κληροδοσία.  ΚΙ όλα αυτά γυρω από τη Μουσικη. Τη Μουσική των Μαυρων, που έγινε Μουσική της Μαυρης Αμερικής αλλά δημιούργησε και εστίες «εμφύλιου» μεταξύ ομοχρώμων, πάνω στο ποιός τη σεβάστηκε, ποιος «λάκισε», ποιος τη «νόθευσε».

Αυτά όλα προσωποποιούνται. Γίνονται στοιχεία του σεναρίου. Γίνονται στοιχεία ΔΡΑΣΗΣ του σεναρίου.  Και καταλήγουν σε ένα σουπερ- ασυνηθιστο σενάριο, προσωπικά, το είδα ως σχολή, ως κληρονομια κινηματογραφική Ταραντίνο,με ποια έννοια; Με την ίδια που ο Ταραντίνο μπούκαρε με θράσος κι ανέτρεψε πράγματα, ανακάτεψε κινηματογραφικά είδη, έφτιαξε δική του υπογραφή, ταυτότητα και σχολή, κάτι ανάλογο, τουλάχιστον ως προς αυτό το φιλμ, συντελείται κι εδώ. Είναι απιστευτος ο συνδυασμός, ο συντονισμος και τελικά η πρόσμειξη των ειδών που καταλήγουν σε κάτι απολύτως ενιαίο, και φοβερά πρωτότυπο. Θα ρίξω ένα ακόμα «δόλωμα» , τη λέξη «ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ» αλλά δεν θα πω τίποτε περισσότερο, πέρα από το ότι κι αυτά εντάσσονται στη μαυρη κουλτούρα της υπόθεσης και διαχωρίζονται από τα περιβόητα «φαντασματα -ή και πνεύματα του Νότου», όπου κι αυτά είναι ενταγμένα στο Μύθο. Δεν λέω τίποτε περισσότερο. Αλλωστε στο Σινεμά, για μια μαγεία ζούμε. ΚΙ η μαγεία δεν χαλιέται μόνο αν ή όταν μας πουν το τι γίνεται στο τέλος. Η μαγεία χαλιέται κι όταν μας αποκαλύπτουν στοιχεία του σεναρίου, τα οποία όφειλαν να κρατηθούν μυστικά προς όφελος αυτής της μαγείας.

Ο ΡΑΫΑΝ ΚΟΥΓΚΛΕΡ έχει γραψει ο ίδιος το σεναριο και το σκηνοθετεί μαγευτικά και μαεστρικά, καταφεύγοντας και σε μια πλήρως εναρμονισμένη αισθητική, η οποία δεν είναι εκει για να κάνει φιγούρα. Είναι κι αυτή σκηνοθετημενη, είναι για να κάνει ατμοσφαιρα αυτά που δίνει το σεναριο με την υπόθεση του και τα είδη του.

Η ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ (production design και set) στήνει χώρους λιτούς μεν, υποβλητικούς δε.. Αντιπροσωπευτική μιας ατμόσφαιρας κι ανατρεπτική του περιεχομένου που θα φιλοξενήσει αυτή τη φορά. Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ το ίδιο. Ρεσιταλ σύμβασης καθως φωτίζονται υπέροχα τα σκοτάδια της νυχτας κι οι εσωτερικοί χωροι ως η πιο πρόδηλη προέκταση.. Αυτά όλα που αναφέρω, μετράτε στο καθένα και μια υποψηφιότητα για Oscar. Για να δούμε και στο τέλος, πόσα από αυτά θα έχουν μπει στις 5άδες.

Προχωρώ

Η σκοτεινιά σκηνικών και φωτογραφίας σύμβασης έρχεται και σπάει με τα κοστούμια όπου η ΡΟΥΘ ΚΑΡΤΕΡ η βραβευμένη δις με Oscar Αφρο-Αμερικανή ενδυματολόγος, επιβάλει χρώματα μέσα από τη λιτότητα κάνοντας τα να διακρινονται διακριτικότατα….είναι κοστούμια της μαυρης Αμερικής αλλά όχι εκείνα τα χτυπητά χρώματα που ξέρουμε από άλλες περιπτώσεις παρόλο ότι ενυπάρχει το στοιχείο αυτό  στην ενδυματολογική αντιληψη. Είναι όμως ίσα ισα να φαινεται το χρωμα μεσα από το πλήθος των εσωτερικών σκηνών ή μέσα από τα νυχτερινά των εξωτερικών χωρων

Συνεχίζω

O ΛΟΥΝΤΒΙΓΚ ΓΚΕΡΑΝΣΟΝ, πάει για τρίτο Oscar Μουσικής; Μετά το «Black panther» και τον «Oppenheimer»; Πάντως η συμβολή του είναι ανεκτίμητη, η μουσική είναι που συνοδεύει τις διαθέσεις των μαυρων για την κουλτούρα τους, τις διαφορές τους, τις υποστηρίξεις τους, ανακατευει τα ακούσματα ,φτιάχνει ηχητικά αυτό που είναι το πνεύμα του έργου. Οπότε εδώ έρχεται κι ο Ηχος με τον συμβολαιογράφο του για να διεκδικήσει ό,τι του αναλογεί από την περιουσία. Κι υπαρχει και το τραγούδι “I lied to you” που έχει γράψει κι ερμηνεύει ο ΜΑΪΛΣ ΚΕΙΤΟΝ, τραγουδοποιός κι ηθοποιός, αυτος που στην ταινία υποδύεται τον Σάμι που κυκλοφορεί με την κιθάρα κι αυτό το τραγούδι συμπυκνώνει όλο το περιεχόμενο, σε μια υπεροχα δοσμένη σκηνή, μέσα στο κλαμπ, που συνευρίσκονται και χορευτικά οι ρυθμοί της μαυρης κουλτούρας κι έρχεται και το ΜΟΝΤΑΖ και κάνει ένα παιχνίδι αναμεσα σε στροβίλισμα και σαν σε αργη κίνηση…Ας είναι καλά και τα πλάνα της κάμερας

Όλα αυτά εχουν ξεκινήσει από το σενάριο. Επαναλαμβάνω. Και θα ολοκληρώσω με τους υπεύθυνους διανομής ρόλων, τωρα καθώς μαθαίνω κι εγω την κατηγορία, της πολύπειρης ΦΡΑΝΣΙΝ ΜΕΙΣΛΕΡ, η οποια έχει συγκεντρώσει πρόσωπα και ηθοποιούς, τα οποία δημιουργούν συμπαγές σύνολο και φτιάχνουν τη σκηνοθεσία του Ραιαν Κουγκλερ.

Και λόγω σεναρίου και ρολων εξ αυτού, ερχόμαστε κι ολοκληρώνουμε στους ηθοποιούς. Ο ΜΑΙΚΛ Μ. ΤΖΟΡΝΤΑΝ έδωσε τις εξετάσεις και τις πέρασε οριστικά, στον διπλό ρόλο όχι ότι έχουν τόσο έντονες τις διαφορές στον τρόπο εκφοράς οι δυο διδυμοι αδελφοι όπως  τους παιζει, όσο στην πρωταγωνιστική παρουσία και στο εξ αυτής προτεινόμενο ‘συναίσθημα. Και στους β ρολους που μάζεψε η Μέισλερ και σκηνοθετεί ο  Κούγκλερ, έχουμε τον Κέιτον,που είπα και πιο πάνω, έχουμε την ΧΕΪΛΙ ΣΤΑΪΝΦΕΛΝΤ, που δεν αναγνωρισα το κοριτσι του Τζέφ Μπρίτζες στο κατά Κοέν remake του «Αληθινό θράσος» (True grit) και βέβαια την γνήσια Αφρικάνα ΓΟΥΝΜΙ ΜΟΣΑΚΟΥ, πως συνδυάζει τη σύντροφο με τη μάγισσα, ΠΩΣ; !!!