Τα μαθηματάκια αφορούν στο ΜΑΚΙΓΙΑΖ και στις ΚΟΜΜΩΣΕΙΣ που το συνοδεύουν κι εχει ενδιαφέρον η μελετη κι η παρακολούθηση της φετινής, επειδή δείχνει αυτό που εξηγω κι επαναλαμβάνω χρόνια τωρα και το οποίο επισημοποιείται ως ισχύουσα κατασταση είναι ότι το «Αμερικανικη» ως προς την Ακαδημία ισχύει μόνο κατ’ ονομα
Εχουμε δει πολλές φορές ξένα φιλμ να φτάνουν σε αυτή την κατηγορία, φετος, όμως, εχουμε τα 2 από τα 5. Κι αυτά είναι ένα γιαπωνέζικο κι ένα σουηδικό. Δηλαδή οι Μακιγιερ κι οι Κομμωτές , οι Μακιγιεζ κι οι Κομμώτριες, μελη της Ακαδημίας επέλεξαν από ένα ευρύ φασμα. Και δειτε τι «συνέλεξαν»
Θα τα πιασω με τη σειρά και στο καθενα θα δίνω την έμφαση που του αναλογεί καθώς και τον βαθμό «επικινδυνότητας» απέναντι στα αντίπαλα του. Διότι το επιτάσσει το ίδιο το μενού. Κι οι απολογισμοί, που βασίζονται σε αναλύσεις, οφείλουν να ακολουθούν τις ιδιαιτερότητες της κάθε χρονιάς.
Με τη σειρά ανακοίνωσης αρχίζω από τον «FRANKENSTEIN», ο οποίος έχει ως κύριο ατού του, την «προσθετική». Για την οποία βραβευτηκε στο ΣΩΜΑΤΕΊΟ του. Αυτή που χτίζει πάνω στο τερας, πάνω στο πρόσωπο του ηθοποιού Τζέηκομπ Ελόρντι που παίζει το τερας, κι επειδή ο σκηνοθέτης βασίζει σε αυτόν την ρομαντική καταγωγή του μυθιστορήματος της Μάιρη Σέλλευ, άρα οι άνθρωποι της προσθετικής αναλαμβάνουν πρωτεύοντα ρόλο. Με αρχηγό τον ΜΑΙΚ ΧΙΛ, πολλων ετών συνεργάτη του Ντελ Τόρο, όπως κι ο έτερος στενός συνεργατης ΤΖΟΡΝΤΑΝ ΣΑΜΙΟΥΕΛ, στο πως θα φτιάξουν το τέρας. Χωρίς digital αλλά με κατασκευες πάνω του, που να επιτρέπουν στον ηθοποιό να περασει μεσα από τις κατασκευες τις εκφρασεις του ώστε να μεταδίδεται στον θεατή ο πόνος του τερατος. Εκεί επενδυουν κι οι της κομμωτικής, Η επικεφαλής KΛΙΟΝΑ ΦΙΟΥΡΕΪ , τον ξεκινά από φαλακρό όταν πρωτοκατασκευαζεται και του προσθέτει αραιά μαλλιά κατά τη διαρκεια που ανθρωποποιείται. Μετα του τα εμπλουτίζει. Στην κόμμωση των υπολοίπων , ενδιαφερον εχει της κοπέλας που της κάνει χτενίσματα της αριστοκρατίας του καιρου της αλλά και με μια πιο θεατράλε διάθεση, και βεβαια, μια εξαιρετική πρωτοβουλία πάνω στον ίδιο τον «Φρανκενστάιν», τον Οσκαρ Αϊζαακ, που του δίνει κατι από ατημέλητου ροκ σταρ, μαλλιά χύμα, ελεύθερα, αχτένιστα.
Στο δευτερο υποψήφιο , εφιστω «Προσοχή:». Είναι το γιαπωνέζικο «ΚΟΚUΗΟ», το οποίο ήταν κι επίσημη υποβολή της Ιαπωνίας για το Διεθνές Oscar. Και μάλιστα είχε περάσει και στη “short list». Γιατί εφιστω «προσοχή»; Επειδή για σπάνια φορά ο κινηματογραφος μεταφέρει στους κόλπους του το μακιγιάζ του παραδοσιακού ιαπωνικού θεατρου Kabuki και γυρω από αυτό είναι στηριγμένη όλη η υπόθεση. Και μια Ακαδημία, σε κάτι σπανίως παρουσιαζόμενο στέκεται θετικά, και το εγκολπώνεται διότι δεν εχει πολλά περιθώρια από συχνότητα του είδους. Το γεγονός επίσης ότι από όλη αυτή την προεργασία και τη «Βραχεία λίστα» και την επίσημη υποβολή της χωρας, κρατηθηκε το Μακιγιαζ, δηλώνει εμμέσως τη σημαντικότητα και την πρωταγωνιστική παρουσια. Κι είναι ταινία επικών διαστάσεων, σε ένα βαθμό συγγενεύει με το «Αντίο παλλακίδα μου» απλα εδώ δεν εχει το ιστορικό και πολιτικό άλλοθι για περαιτέρω προαγωγή. Μας μπάζει όμως στην κληρονομά, τα ηθη και τα εθιμα του Kabuki, στο οποίο από τον 15ο αιωνα, απαγορευεται στις γυναίκες να συμμετεχουν κι οι ρόλοι παίζονται από αντρες κι εχει διαμορφωθεί σχολή ολοκληρη, οι γυναικείοι ρόλοι που παίζονται από άντρες λέγονται «οναγκατα», τετοιος είναι ο ηρωας του εργου , γιος Μαφιόζου της «Γιακούζα» που δολοφονήθηκε, ο μικρός ανακαλύφθηκε ως ταλέντο και τον έβαλαν στο Kabuki ως «οναγκατα» λόγω λεπτων χαρακτηριστικών και θα επελθει κι αντιπαλότητα με το γιό του μεντορα ο οποίος είναι των ανδρικων ρόλων. Σταθηκα λίγο παραπάνω στο θεμα και στην υπόθεση επειδή όλα αυτά στο φιλμ περνάνε μέσα από το μακιγιαζ, διότι το μακιγιαζ καθορίζει τα παντα σε αυτό το θεατρο με πρωτη και κυρια τη λευκή πούδρα κι ακολουθούν και τα άλλα που τα εξηγεί όλα το έργο καθως παρελαυνουν από την οθόνη. Οπότε…Προσοχή!
Το τρίτο μας ερχεται πολυβραβευμένο από το Σωματειο του και στο Μακιγιαζ και στις Κομμώσεις, στην κατηγορία «εποχής». Επειδή αναφερεται στη δεκαετία 30. Είναι οι «ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ», το «SINNERS» με τις 16 υποψηφιότητες , μία από αυτές και του μακιγιαζ-κομμώσεων. Εδώ έχουμε να κάνουμε με το λεγόμενο «μακιγιάζ σκηνοθεσίας», μακιγιαζ δηλαδή που απορρέει από τις λεπτες αποχρωσεις και ιδιαιτερότητες μιας σκηνοθετικής σύνθεσης. Εχουμε ας πούμε το «μακιγιαζ που δεν φαίνεται» κι είναιη περίπτωση των δυο αδελφων που τους παίζει ο Μάκλ Μπ. Τζόρνταν κι η μακιγιεζ φροντίζει να υπαρχουν αδιόρατα οι διαφορες. Εχουμε τις προσθετικές και τις κατασκευες βρυκολακων κλ που δημιούργησε ο ΜΑΙΚΛ ΦΟΝΤΕΪΝ, που έρχεται με υποψηφιότητα από τα εφφε του «BATMAN» του 2023. Εχουμε ολοκληρη ομάδα που επιμελείται τις κομμωσεις ανδρων και γυναικων της μαυρης Αμερικής στο να είναι αντιπροσωπευτικές του Μισιπι στα χρόνια του 30. Ενας ολοκληρος κόσμος χτενίστηκε χωρίς να φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού. Κι εχουμε και τη δουλειά στα προσωπα, με ελαφρα προσθηκη της προσθετικής από τον ΚΕΝ ΝΤΙΑΖ, δυο φορες στο παρελθον υποψηφιο για ανθρωποκεντρικές δουλειές είτε σε μεταμφίεση είτε σε λεπτη γραμμή. Κι όλα αυτά υπό την σκηνοθετική αιγίδα με ζητούμενο μια σύνθεση συνόλου-όπως είναι όλο το φιλμ.
Τέταρτο “The smashing machine” (Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΝΟΣ ΜΑΧΗΤΗ) που στο ξεκίνημα φαινόταν να πήγαινε για πολλά αλλά εκείνη η δήλωση υμνος του Κριστοφερ Νόλαν υπερ του πρωταγωνιστη Ντουεηνυ Τζονσον, σαν να το χαντακωσε. Σαν να αφηνε να φανεί ότι αυτή ηταν δήλωση σηνοθετη για ηθοποιό, κι αυτά που του υμνούσε δεν ήταν εκείνα για τα οποία θα τον συμπεριλάμβαναν οι ηθοποιοί αλλά τομπως ηθελε να τα βλέπει ο σκηνθέτης.. Πλαια κλαδική, δημιουργική κντρα…. Τελικα΄εμεινε μόνο το μακιγιαζ στο πρόσωπο του, από τον μαγο ΚΑΖΟΥ ΧΙΡΟ που πήρε Oscar για τον «Τσωρτσιλ» του Γκάρυ Ολντμαν στο «Η πιο σκοτεινή ώρα» και για τη μετατροπή σε «γλαστρες» του Fox News, όλες τις ερμηνευτριες του «Βόμβα»(Bombshell) (Σαρλίζ Θέρον, Νικόλ Κίντμαν, Μάργκοτ Ρόμπι). Ο Κάζου Χίρο μαζί με τους δυο συνεργατες που συνυπογραφουν και προτεινονται, τον ΓΚΛΕΝ ΓΚΡΙΦΙΝ και την ΜΠΙΟΡΝ ΡΕΜΠΑΪΝ, έπαιξαν με όλες τις διακυμάνσεις του προσώπου του πρωταγωνιστή στο ρόλο του πυγμαχου σε κρίση, τον γέμισαν προσθετικές ,έκαναν όλο το μακιγιαζ να μοιάζει με ηθοποιία, αυτή που ενθουσιασε ως αποτελεσμα (η σκηνοθεσία του αποτελέσματος) τον σκηνοθέτη Νόλαν αλλά δεν ακούμπησε τους ηθοποιούς που δεν είδαν τη δική τους εκδοχή στα πραγματα. Εννοείται πως ως προς τους μακιγιέρ το να τους πιστωθεί όλο το παίξιμο είναι μεγαλο credit για τη Μεγάλη Βραδιά του Χρόνου.
Το πέμπτο, μας ερχεται κι αυτό απέξω, από τη Σουηδία κι εδώ έχουμε τόσο ένα παραμύθι ιδιαιτερότητας όσο κι ένα μακιγιάζ που συνεπικουρεί αυτή την ιδιαιτερότητα. Μόλις στα μισά του εργου, που μας δηλώνεται «θριλερ», καταλαβαίνουμε ότι αυτό που βλέπουμε είναι η Σταχτοπούτα, μόνο που κεντρική ηρωίδα είναι η μία από τις δυο θετες αδελφές της. Αυτή είναι η «UGLY STEPSISTER» του τιτλου. Κι επειδή το βλέπουμε μεσα από αυτήν, κι η Σταχτοπούτα μέχρι τα μισά του έργου δείχνει αφιλόξενη κι απονη, κάπου το μακιγιαζ εχει παρει εντολή να μας την κανει συμπαθή με τα σιδερακια, την αχτενισιά, τα σπυρακια, τα περιττα κιλά, την προεξέχουσα μυτη, δηλαδή η προσθετική τής προσθετικής , κατοπιν το σταδιακό σουλούπωμα, την αποτυπωση σε Γυναίκα…το σταδιακό ξε-μακιγιάρισμα δηλαδή και η δημιουργία καινούργιου πάνω στο παλιό που θα τη μεταβάλει σε καλλονή, κι εκεί που χαιρόμαστε ,βλέπουμε να γίνεται η ανατροπή από τη Σταχτοπούτα. Το μακιγιάζ είναι αυτό που παίζει εντελώς με τα αισθήματα του θεατή..Εξού και πέρασε τον Ατλαντικό χωρίς άλλον συντελεστή από την ταινία. Μεγαλο επίτευγμα. Για την Ιστορία, ο υπεύθυνος του μακιγιαζ ΤΟΜΑΣ ΦΟΛΝΤΜΠΕΡΓΚ ήταν ο μακιγιέρ της «Νυμφομανίας» του Λαρς Φον Τρίερ…Κι η ΑΝΝ ΚΑΘΡΙΝ ΣΑΟΥΕΜΠΕΡΓΚ , η μακιγιέζ του περσινού υποψηφιου για Διεθνή Ταινία «κορίτσι με τη βελόνα», το μαυροασπρο, η μακιγιεζ της δυστυχίας…χαράσσει τις ανθρωπινες τους γραμμες και φροντίζει την αναλογη κόμμωση
Και τωρα θα μιλήσουν οι κλάδοι.