Το «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΡΕΣΙΤΑΛ» είναι αυτό που λέγεται «VANYA», το έγραψε ο Βρετανός (με ιρλανδικές ρίζες ) ΣΑΪΜΟΝ ΣΤΗΒΕΝΣ, με ένα στοχασμό πάνω στον «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ και τον μετέβαλε σε έργο του ενός προσώπου. Δεν διάλεξε όμως τον θείο Βάνια ή τον γιατρό Αστροφ από το τσεχωφικό έργο, για να τον μετατρέψει σε μονόλογο. Πήρε ΟΛΟ το τσεχωφικό έργο, το συγκεκριμένο τσεχωφικό έργο, και το ξανάγραψε, στη βάση ενός ρεσιταλ , για να παιχθεί από ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΗΘΟΠΟΙΟ. Και στην ελληνική παράσταση, ο «κλήρος» έπεσε στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΜΙΧΟ κι ήταν πραγματικά ΠΡΩΤΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΟΥ ΛΑΧΕΙΟΥ, τόσο για τον ίδιο όσο και για το έργο αλλά και για το «θέατρο- ρεσιταλ»
Αυτή ήταν φράση που εκστόμισε ένα παιδάκι, θα ήταν δεν θα ήταν 2 ή 3 χρονών, μια προ-γλωσσική αντίδραση όταν αντίκρυσε την εικόνα της. Σε φωτογραφίες, σε εξώφυλλα, στα περίπτερα. Στο σινεμά ακόμα δεν την είχε δει. Μίλησε όμως ένα ένστικτο που υπαγορευόταν από την εικόνα. Δεν θα την αναλύσω την εικόνα, η αντίδραση του μικρού τα λέει από μόνη της. Τι είδε, τι ένιωσε, ποια ήταν!! Το εν λόγω παιδάκι είναι ο σημερινός υποφαινόμενος. Και το «Μπριζιτ Μπαρντό και τα μαλλιά γυναίκα» έγινε φράση που τη χρησιμοποιούσε όλη η οικογένεια στα υπόλοιπα , μετέπειτα πολλά χρόνια, μέχρι γήρατος..
Είναι το υπέροχο έργο που ξέρουμε αλλά με άλλο, εντελώς διαφορετικό περιτύλιγμα
Τι είναι αυτό που «κρύβουν»; Ότι είναι της ίδιας συνομοταξίας, επιρροής και σχεδόν πρώτου βαθμού συγγένειας με το «ΠΕΘΑΝΕ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ» δηλαδή με το «ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΊΤΑΙ» Των Κασαβέτη-Ρόουλαντς. Κανονικά ο τίτλος της κριτικής θα έπρεπε να είναι ότι πρόκειται για πρώτα ξαδέλφια . Όχι όμως αδέλφια!!. Διότι εδώ θα χωριστούν οι οικογένειες.
Ναι, θα καλούσα τα παιδιά να δουν πρώτη την ταινία του ΤΖΩΝ ΚΑΣΑΒΕΤΗ «ΜΙΑ ΓΥΝΑΊΚΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ» (A woman under the influence) με τον Πήτερ Φώλκ και βασικά την ΤΖΕΝΑ ΡΟΟΥΛΑΝΤΣ. ΚΙ ύστερα θα τους έδειχνα αυτό, της Βρεττανής ΛΥΝ ΡΑΜΣΕΫ με την ΤΖΕΝΙΦΕΡ ΛΟΡΕΝΣ και τον ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΑΤΙΣΟΝ. Εννοείται , θα ήταν εκτός θέματος η οποιαδήποτε ευκολία κρίσης περί «αντιγραφής» και λοιπής , παρόμοιας τεμπελίτιδας.
Εντελώς ξεχωριστή, κινηματογραφική περίπτωση ο ΑΡΤΟΥΡ ΚΟΝ, που έφυγε στις 13 Δεκεμβρίου από αυτον τον κόσμο στα 98 του χρονια.
Οι «ΑΓΡΙΟΙ» του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΛΟΥΜΠΗ είναι το αναφερόμενο κι ομολογώ ότι πρόκειται για πολύ δυνατό κομμάτι του ρεαλιστικού θεάτρου, σε όλα τα επίπεδα.
Και βασικά ξεκινάμε από το γράψιμο. Το θέμα καταρχάς, τους χαρακτήρες στη συνέχεια και φυσικά στη δομή, στη φόρμα επίσης
Κι ο «Κάποιος» είναι ο ΤΖΩΡΤΖ ΚΛΟΥΝΕΫ. Κι ο ΝΟΟΥΑ ΜΠΑΟΥΜΠΑΚ παραδίδει μαθήματα πάνω σε αυτό. Ας το παρακολουθήσουμε, ψυχαγωγούμενοι
Σε αυτή την παράδοση κινείται αυτή η ταινία, απλώς η προσέγγιση γίνεται στο πιο εξελιγμένη, πιο μοντέρνα, πιο ενηλικιωμένη θα έλεγα από τις παραδοσιακές μεταφορές λογοτεχνικών έργων στην οθόνη.
Είναι εδώ που η πολιτική γίνεται Τέχνη, είναι εδώ που ένα εύρημα έρχεται και διαφοροποιεί την έννοια της πολεμικής ή «καταγγελτικής» ταινίας, είναι εδώ που έρχεται το ντοκουμέντο να γίνει μυθοπλασία χωρίς να έχει αλλοιώσει την ταυτότητα του αλλά και χωρίς να έχει παραβεί τους κανόνες της άλλης. Είναι εδώ που ούτε ο πιο κακόπιστος δεν μπορεί να κατηγορήσει για προπαγάνδα για τον απλούστατο λόγο ότι αφορά ο Ανθρωπος και το πως τον κοιτάμε εμείς.