Οι λεπτομέρειες, οι έξοχα σκηνοθετημένες λεπτομέρειες μεταβάλλονται κάποια στιγμή και σε σενάριο. Και καταλήγουμε να έχουμε δει ένα έργο που μέσα σε τρεις ιστορίες, εντελώς ιδιότυπα δοσμένες κι οι τρεις, κάνει μια δική του «τομή» στην έννοια «οικογένεια» και καταλήγει κι έργο σκέψεων, ευχάριστων, μια κι ο τρόπος με τον οποίο δίνονται τα στοιχεία κι εργάζονται τα κεντήματα, είναι ιλαρός. Και δείχνουν σε ένα κράμα την οικογενειακή ασυνεννοησία, ενίοτε κι εξαπάτηση, και συνάμα τρυφερότητα. Εννοείται πως δεν γενικεύει-αλίμονο. Εχει όμως ένα «καταστατικό χάρτη» στο μυαλό του περί του τι θελει να κάνει, το έχει πλήρως στο μυαλό του, οπότε δεν του μένει παρά να το κεντήσει.
Συν ότι μας βάζει και στην ίντριγκα αν μεταξύ τους αυτές οι τρεις ιστορίες κάπου συνδέονται, ποιο είναι το πρόσωπο ή το στοιχείο που τις κάνει «κοινές» μεταξύ τους. Στο τέλος μπορούμε να πάρουμε την απάντηση ωστόσο έχει και στοιχεία, για να ιντριγκάρει τον θεατή, εγώ κάποια στιγμή αισθανθηκα, στην τρίτη πια ιστορία, ότι είχα βρει και τίτλο για την κριτική : «Το κάλπικο ρόλεξ». Από τη σπονδυλωτή «καλπικη λίρα». ΚΙ επειδή και στις τρεις είδα ένα ρόλεξ να κάνει τη βόλτα του σε φευγαλέα αναφορά ..αλλά και στις τρεις. Τελικά, όπως είδατε δεν το χρησιμοποίησα άρα δεν υπάρχει και..σπόιλερ.
Με εξαίρετους ηθοποιούς στη διάθεση του, σκηνοθετεί αυτό ακριβως, αυτές τις ασήμαντες λεπτομέρειες, πάνω από όλα τις αμηχανίες, είτε του λόγου είτε της παύσης, της αμηχανίας που συναντιέται πολλές φορές σε οικογενειακές συνευρέσεις και δείχνουν σαν να μην έχουν πολλά πράγματα να συζητήσουν ή από κάπου να ξεκινησουν συζήτηση, έστω να πιαστούν. Στη δευτερη ιστορία, με τη μητερα και τις κόρες, αυτό καθίσταται εμφανέστερο. Και είναι ωραία σκηνοθετημένο το απογευματινό τσάϊ. Στην πρώτη ιστορία, η αμηχανία ισχύει μέχρις ενός σημείου αλλά υπάρχει κι από κάτω ανατρεπτική πληροφορία. Στην τρίτη ιστορία, η οικογενειακή αμηχανία παίζεται με παρόντες αλλά αφορά σε απόντες.
Υπάρχει ενιαία γραμμή της σκηνοθεσία στο ερμηνευτικό κλίμα και πραγματικά αυτή η λανθάνουσα κωμικότητα της αμηχανίας είναι εξαίρετα δοσμένη και παιγμένη κι είναι ενιαία και για τις τρεις ιστορίες
Στον «Πατέρα», ο ΤΟΜ ΓΟΥΕΙΤΣ εμφανίζεται σε κωμικά καρατερίστικο ρόλο, ως γερο-παράξενος χήρος με σπίτι αχουρι και την αμηχανία αναλαμβάνουν τα παιδιά, ο ΑΝΤΑΜ ΝΤΡΑΙΒΕΡ γιός και η επίσης εξαιρετική ΜΑΓΙΜ ΜΠΙΑΛΙΚ.
Στο δευτερο, στη «Μητέρα», οι παύσεις της ΣΑΡΛΟΤ ΡΑΜΠΛΙΝΓΚ ως μητέρας (πόσο έξοχη ηθοποιός έχει γίνει με τα χρόνια!!!!!!!) σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι από κάπου κάτι μπορεί να σου έρχεται. Συμβάλλουν η επίσης έξοχη ΚΕΙΤ ΜΠΛΑΝΣΕΤ σε άλλο ντύσιμο , μακιγιαρισμα κι εμφάνιση κι η ΒΙΚΥ ΚΡΙΠΣ (θα τη θυμόμαστε πάντα ως ταλαίπωρη αγαπημένη του Ντάνιελ Νταίη Λιουις στην «Αόρατη κλωστή») να συντρέχουν το παιχνίδι της αμηχανίας, η κάθε μία με τον τρόπο της, και βάσει του διαφορετικού χαρακτήρα, κι οι τρεις μαζί , μητέρα και κόρες, να φτιάχνουν μια απίστευτη αλά Τζάρμους αρμονία.
Στην τρίτη ιστορία, το «Αδελφή-Αδελφός» , (τους κάνει ένα πράγμα )κι οι αμηχανίες των παιδιών έχουν αίτια στους αποντες. Η ΙΝΤΥΑ ΜΟΥΡ κι ο ΛΟΥΚΑ ΣΑΜΠΑΤ παίζουν μαυρα αδελφια, που μας μπερδεύουν μηπως κι είναι ετεροθαλή, μας αφήνουν επίτηδες κενά για τους μπερμπάντηδες γονείς τι χρώματος ήταν και πως τους έκαναν…Εδώ οι ηθοποιοί ακολουθούν τη μη υπαινικτική οδό στο παιξιμο , διότι οι αμηχανίες ενυπάρχουν στο σενάριο , αφορούν στους γονείς, άρα στα παιδιά κατοπτρίζονται οπότε ο τρόπος διδασκαλίας κι ερμηνείας ήταν σοφός, ότι παίζεις την αμηχανία που σου γεννούν άλλοι…Νιού Τζέρσεϋ, Δουβλίνο, Παρίσι, οι τρεις πόλεις που φιλοξενουν αντιστοιχα τις ιστορίες, με τη φωτογραφία να πετυχαίνει ομοιογένεια και για τις τρεις πολεις και να υπογραφεται κι από δύο διαφορετικούς διευθυντές φωτογραφίας, τον ΦΡΕΝΤΕΡΙΚ ΕΛΜΣ και τον ΓΙΟΡΙΚ ΛΕ ΣΩ…Είναι αυτό που λέμε ότι το φιλμ είναι τόσο χαλαρό, τόσο ζεστό, τόσο όμορφο σε απλά λόγια ώστε δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με το αν άξιζε ή δεν αξιζε το «Χρυσό Λιονταρι» στη Βενετία έναντι της «φωνης της Χιντ Ρατζαμπ». Εκείνο που διαπιστώνω, χωρίς να ανήκω στους προσωπικούς φανατικούς θαυμαστές, είναι ότι ο Τζιμ Τζάρμους, έχει φτάσεις αισίως τα 73 χρονια κι εξακολουθεί να έχει σφρίγος νεανικό και μοντέρνο.Εξακολουθεί να κάνει ταινίες σαν νεαρός. Στη γραφη του και στα θέματα του δεν εχει ρυτιδωθεί το παραμικρό. Και βλέπουμε και τον προσανατολισμό των Φεστιβάλ, πότε με την «Ανόρα», τώρα με το «Father, mother….», να αλλάζουν τα φεστιβαλικά μοτίβα ως έργα. Ο Τζαρμους βέβαια εμπίπτει στους auteurs, οπότε θα ασχοληθουν με τον ίδιο κι όχι με το έργο, πάντως οι Κάννες ακόμα Χρυσό Φοίνικα δεν του έχουν δωσει.- μόνο σε μικρού μήκους «Καφές και τσιγάρα». ΚΙ έχει διαγωνιστεί άπειρες φορές … Όπως δεν εχουν δωσει ούτε του Πέδρο..