Καθυστέρησα να γράψω κι ο λόγος ήταν αυτός ο απλός. Το να το «χωνέψω» ως μια τηλεοπτική σειρά κι όχι ως κάτι άλλο. Καθώς εβλεπα πόσο επηρέαζε τον κόσμο, οι συμμετοχές ήταν καταιγιστικές στο να εκφραστούν οι θεατές για αυτό που έβλεπαν και «καπακι» ήρθε κι η απόφαση της αγγλικής κυβέρνησης να το εντάξει ως μάθημα στα σχολεία. Εκεί προσωπικά καθάρισα κι εγώ μαζί του. Κι ειπα να πω δυο κουβέντες αλλά το παραπάνω ξεφεύγει από τα πλαίσια μου και δεν θελω να κάνω τον από καθέδρας
Διότι εδώ έχουμε ένα εργο καταγγγελτικού περιεχομένου, για αυτά που συμβαίνουν σήμερα, με τα νέα παιδια, τα κινητά, τα σχολεία, το ότι γονείς και δάσκαλοι είναι ανέτοιμοι να το αντιμετωπίσουν κι η κατασταση ξεφεύγει από τον έλεγχο τους.
Βεβαίως κι όλο αυτό ξεκινά από την καλλιτεχνική του αξία η οποία αξία , όμως, γρήγορα αποκόπτεται από τους δημιουργούς της ως καλλιτεχνικό δημιούργημα κι αυτονομείται ως ένας κοινωνικός λόγος.
Γι αυτό και συνειδητοποίησα ότι με αυτό το έργο, με αυτή τη μίνι σειρά, θα άξιζε να ασχοληθούν περισσότερο κοινωνικοί φορείς, εκπαιδευτικοί και ψυχολόγοι πρώτα από όλα κι υστερα να παίρνουν σειρά , ενας- ένας, οι κοινωνικοί εκπρόσωποι. Βαζοντας και την Αστυνομία στο παιχνίδι, όχι όμως με το ρόλο του μπαμπούλα αλλά με μιας μορφής… συμμετοχική διαιτησία- θα την έλεγα. Μια κι ο «διαιτητής» παίζει σημαίνοντα ρόλο σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι, είναι μελος κι αυτος του αγωνα και του αποτελέσματος.
Βεβαίως κι επαναλαμβάνω, ξεκινα από την καλλιτεχνικη του αξία. Απότη δύναμη του γραψίματος, από την επιλογή της σκηνοθεσίας, να επικεντρωθεί στην ιδεώδη διανομή κι αυτά είναι τα στοιχεία που εκαναν το έργο να περάσει σε μας αλλά και να φύγε μακράν.
Ενας μαθητής συλλαμβάνεται κατηγορούμενος για το φόνο συμμαθήτριας του. Η αστυνομία μπουκάρει στο σπίτι σε συγκλονιστική εισαγωγική σκηνή, σαν να επρόκειτο για έργο με θέμα τρομοκράτες.
Το παιδί συλλαμβάνεται κι από την κρησάρα έχουν να περάσουν η οικογένεια, έχει μερτικό ο περίγυρος, έχει σημαντική παρουσία ο αστυνομικός που εχει και το δικό του παιδι στο σχολείο, έχει ρολο κι η ψυχολογος.
Οι ρόλοι είναι ανθρωποι. Κι οι ηθοποιοί τους δίνουν την απολυτη ανθρώπνη υπόσταση, συγχρόνως, όμως, με μια βιρτουοζιτέ που ξεπερνά τα πλαίσια ενός στενού, καθημερινού νατουραλισμού. Είναι ηθοποιίες. Ολκής. Ο μικρός, ο ΟΟΥΕΝ ΚΟΥΠΕΡ, ήδη αρχίζει ναγίνεται μύθος και να κατασκευάζονται λεπτομέρειες περί προσέγγγισης του ρόλου στο να τον πλαισιωνουν. Ο πατερας ΣΤΗΒΕΝ ΓΚΡΑΧΑΜ, μέχρι τελους μας κρατα σε αγωνία στο αν θα ξεσπάσει κάποια στιγμή όλο αυτό που προδίδει με την εκφραστικότητα του ότι κουβαλει ως ρόλος και τι ειδους ξέσπασμα θα είναι αυτό, έχει πετύχει το στοιχείο της υπόγειας απειλής. Κι είναι κι ο δημιουργος αυτού του πονήματος και συν-σεναριογραφος (Σκηνοθέτης είναι ο ΦΙΛΙΠ ΜΠΑΡΑΝΤΙΝΙ, που δεν συμμετέχει στη γραφή, είναι αυτος που τη ζωντανεύει μέσω των ηθοποιών).Η μανα, η ΚΡΙΣΤΙΝ ΤΡΕΜΑΡΚΟ, με «σκότωσε». Διότι κι αυτή έδειχνε να πνίγει κάτι εσωτερικό και να μην ξέρω αν, πότε και πως αυτό θα βγει προς τα έξω. Ο ΑΣΛΥ ΓΟΥΕΙΤΕΡ κάνει το εξαιρετικό «μπάσιμο» ως αστυνομικός
Και θελω να σταθω σε δυο σημεία καλλιτεχνικής ανατασης που επισήμανα προσωπικά κι αυτά είναι1)ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ, ένα μάθημα γραφης, όπου εχουμε επεισοδιο ωριαίο με δύο μόνο πρόσωπα, να συνομιλούν και να συγκρούονται, σε ένα χωρο, στο κελί του μικρού. Αλλα το τι λένε και πως το λενε. Εχουμε το παιδι κι έχουμε και την ψυχολογο που την ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ κυριολεκτικα η ΕΡΙΝ ΝΤΟΧΕΡΤΥ με την ανθρωπινη συγκίνηση και με τις αποστάσεις που της υπαγρεύει η ιδιότητα της. Ένα μάθημα. Και το έτερο συγκλονιστικό στην προσωπική μου εκτίμηση είναι στο 4ο επεισόδιο και σε όλα τα θυελλώδη που συμβαίνον η ατάκα-θέση της αδεκφης. Με μια εμπνευσμένη ατάκα κι έχουν δωσει την ολοκλήρωση της διάστασης και στο βαθος μια λύση του τι κάνουμε όταν μας συμβεί κάτι τέτοιο.Εδώ αισθανόμουν το πνεύμα του Ηλία Καζάν να τρίβει τα χέρια του. Ναι, με την ολοκλήρωση της διάστασης.
Η σειρά συζητιέται από πολλούς και για κάτι ακόμα. Το οποίο για τα δεδομένα της τηλεόρασης θεωρείται κι επίτευγμα. Ότι κυριαρχεί το μονοπλάνο. Δεν σταθηκα καθολου σε αυτό. Αφενος διότι δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδει ώστε να μας εντυπωσιάσει, , ο Χίτσκοκ το εισηγήθηκε στον «Βροχο», η τεχνική του μπορεί σημερα να μοιαζει ξεπερασμένη και να φαίνονται τα σημεία, το «Birdman» του Ινάριτου και το «1917» του Σαμ Μέντες, με τη σύγχρονη τεχνολογία ξεπερνουν και δημιουργούν. Στα δύο τελευταία, τη μεγάλη δουλεια την κάνει η κάμερα , μια και το μοντάζ παριστάνει ότι απέχει. Κι εδώ η κάμερα είναι μεγαλειώδης. Δεν σταθηκα , όμως, σε αυτό. Διότι θεωρώ ότι η δυναμη του έργου, του λόγου του, των καταστασεων του, της κοινωνικής παρεμβασης του, θα ήτα αποτελεσματικά και με το συμβατικό μοντάζ. Χωρίς να υποτιμώ τη δουλειά στα μονοπλάνα, θα σταθώ στο περιεχόμενο. Θα σημειωσω πάντως ότι και στο τρίτο επεισόδιο που αναφέρθηκα, το μονοπλάνο είναι εκεί κι είναι το σημείο που αναρωτήθηκα αν με το συμβατικό μοντάζ θα μας παρεσυρε το ίδιο.
Ωστόσο, επαναλαμβάνω, ότι αυτό που μου άφησε η σειρά ξεπερνα τα όρια ενός πετυχημένου τηλεοπτικού δραματος τεσσαρων συνεχειών, κι ότι πάνω από την κριτική δραματουργίας, βρίσκεται η άλλη κριτική ,εκείνη που έχει τους πολλούς συν-κριτικούς, τους εκπροσωπους των φορέων που τους αφορά και τους κρουει τον κωδωνα του κινδύνου
ΥΓ Πάντως είναι λυπηρο για το σημερινό σινεμά πω αυτά συμβαίνουν στην τηλεόραση, καμία κινηματογραφική ταινία από αυτές που παίζονται γύρω μας κι αναρωτιούνται γιατι δεν πατούν θεατές να τις δουν, πλησιάζει ούτε καθ’υποψίαν, όχι απλώς ούτε κατά προσέγγιση, τούτο εδώ. Σε επίδραση.
Με συγκλόνισε με ένα τρόπο εντελώς διαφορετικό από εκείνον με τον οποίο με συγκλονίζουν και με έχουν συγκλονίσει τα συγκλονιστικα έργα κινηματογραφικής και δραματουργικής αξίας.