Αν κι αγαπώ το ΙΤΑΛΙΚΟ σινεμά εν γένει και τον ΤΖΟΥΖΕΠΕ ΤΟΡΝΑΤΟΡΕ προσωπικώς, εδώ δηλώνω ότι «σκόνταψε». Παρόλο ότι αυτό γίνεται συνειδητό από τη μέση και μετά.
Δεν τον είχα ΚΑΘΗΓΗΤΗ- εκείνος δίδασκε στη Φιλοσοφική της Θεσσαλονίκης, εγώ σπούδαζα Νομικά στο Καποδιστριακό της Αθήνας. Τον είχα, όμως, ΣΥΝΤΡΟΦΟ στις κινηματογραφικές εξόδους. Τα τελευταία χρόνια συναντιόμασταν ΣΤΑ ΣΙΝΕΜΑ κάθε εβδομάδα, πολλές φορές και ΔΙΣ της εβδομάδος.
Κι εδώ είναι σε καλή φόρμα ο ΤΟΜ ΧΑΝΚΣ. Όπως ήταν και στην «ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΚΟΠΩΝ» αλλά και στο «CAPTAIN PHILLIPS». Εδώ, όμως, του ζητά κι ο ρόλος μεγαλύτερη «παρέμβαση» προσωπικότητας, οπότε όλο το έργο που έχει σταθεί πάνω σε αυτόν και γύρω από αυτόν, παίρνει την άγουσα.
Εντελώς «δηθενιά» αυτή η ταινία που σκηνοθετεί η ΤΖΟΝΤΙ ΦΟΣΤΕΡ και καθρεφτίζει το συνολικό «δήθεν» της σκηνοθετικής, κι όχι μόνο, καριέρας της. Ωστόσο στις αναλαμπές ΧΙΟΥΜΟΡ του δεύτερου μέρους, η ταινία κάτι κερδίζει και…. Θα τα πούμε πιο κάτω
Τι ωραίο φιλμ που είναι αυτό! Πάνω από όλα είναι ΩΡΑΙΟ. Δεν είναι τόσο συγκινητικό, δεν είναι δηλαδή «ΕΤ»… αλλά αυτά θα τα πούμε παρακάτω
Μόλις 8 ταινίες, ένα ΟΣΚΑΡ στην ηλικία των 39 χρονών με ταινία-σταθμό, η καταστροφή ενός στούντιο κι 20 χρόνια απραξίας. Σε λίγες λέξεις ιδού ο ΜΑΙΚΕΛ ΤΣΙΜΙΝΟ, ο σκηνοθέτης του «ΕΛΑΦΟΚΥΝΗΓΟΥ», που αναχώρησε για το μεγάλο ταξίδι
Κι αυτή είναι μία παράμετρος που ελάχιστοι γνωρίζουν μέσα στη γενική απαξίωση του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
Όχι πάντως από τις «συστάσεις». Διότι αυτές λένε για τη σχέση του εκδότη Μαξ Πέρκνς με τον συγγραφέα Τόμας Γουλφ και μας το «προτείνουν» με ΚΟΛΙΝ ΦΕΡΘ και ΤΖΟΥΝΤ ΛΟ με παρτενέρ τους τη ΝΙΚΟΛ ΚΙΝΤΜΑΝ και την ΛΟΡΑ ΛΙΝΕΥ. Γιατί, όμως, βαριόμαστε και μετά βίας στα μισά μόλις του δεύτερου μέρους κάτι πάμε να αισθανθούμε;
…Αυτό προέρχεται όμως από την ΑΡΓΕΝΤΙΙΝΗ αν κι είναι ανακατεμένη κι η ΙΣΠΑΝΙΑ στην παραγωγή του, όπου μία εκ των χρηματοδοτών είναι η εταιρία «El Deseo» του ΠΕΔΡΟ ΑΛΜΟΔΟ’ΒΑΡ και του συνεταίρου αδελφού του, ΑΓΚΟΥΣΤΙΝ. Οι οποίοι εμπλέκονται, σύμφωνα με τους τίτλους, και προσωπικά στην εκτέλεση .
Και πώς να μην είναι, όταν πηγαίνεις στο σινεμά κι αποκομίζεις τέτοια και τόσα συναισθήματα. Κι όλο αυτό με τη διαδικασία της απόλαυσης . Η αληθινή ΤΕΧΝΗ μπορεί να μιλά κι απευθείας στην ΚΑΡΔΙΑ, χωρίς να της παραγνωρίζουμε το δικαίωμα της διανοητικής επεξεργασίας- σε άλλες περιπτώσεις.