Οπωσδήποτε το κοινωνικό κομμάτι είναι αυτό που δίνει ώθηση στην ταινία και πρόσβαση για βραβείο στις φεστιβαλικές κριτικές επιτροπές…Ειδικά του 2021, όπου το θέμα της απαγόρευσης των αμβλώσεων είχε πάρει διαστάσεις , πρώτα από χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, κατόπιν κι από την Αμερική οπότε ο σάλος πήρε και τις διαστάσεις που έπρεπε. Μια και γενικώς οι συντηρητικοί κύκλοι παγκοσμίως, έσπευσαν να ανασυνταχθούν απέναντι σε αυτό το θέμα που έμοιαζε λυμένο και ληγμένο
Σεναριακά Καλύτερο. Όταν όμως είναι σεναριακά τότε δουλεύονται αναλόγως κι οι λοιπές προεκτάσεις. Το εν λόγω γαλλικό είναι μια πολύ ωραία περιπέτεια με σασπένς κι ανάλογους μηχανισμούς, του λείπουν οι άνθρωποι, οι εσωτερικές συγκρούσεις τους, τα διλήμματα τους. Υπάρχει μόνο ο ενδιαφέρων κεντρικός χαρακτήρας , που τον συμπαθούμε εξαρχής και θέλουμε να πετύχει το σκοπό του.
Αυτή είναι η φράση-κλειδί γύρω από αυτή την ταινία, η φράση που εκστόμισε στις Κάνες ο ΤΟΜ ΚΡΟΥΖ και ξαφνικά έγιναν όλα μαγικά. Είναι το πέπλο που τυλίγει την ταινία σε όλα της τα επίπεδα, ένα νέο πέπλο που την κάνει να φαίνεται ομορφότερη νύφη στο δεύτερο γάμο της, στο sequel εννοώ. Κι ας ήταν κούκλα και στον πρώτο της γάμο, άλλωστε από εκεί «τρώει» κι ο δεύτερος..
Είναι έργο κλασικής κατασκοπείας Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πάνω σε ένα γεγονός, την παραπλάνηση των Γερμανών σχετικά με την απόβαση των Συμμάχων στη Σικελία του 1943, ένα περιστατικό στο οποίο αναφέρεται κι η δικιά μας «Υπολοχαγός Νατάσα». …
Αρκεί να έχεις ένα καλό σενάριο, κι αν μάλιστα είναι και πρωτότυπα γραμμένο κι έχει και κάτι να πει, κι αν επιλέξεις με άποψη τη διανομή…τα υπόλοιπα, τα διαβάζετε παρακάτω
Οι ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ του τίτλου της κριτικής είναι φυσικά κινηματογραφικές, στην ουσία τους, όμως, είναι ΙΤΑΛΙΚΕΣ. Κι έχουν να κάνουν τόσο με τη διαχείριση του γάμου ως σεναριακό αντικείμενο όσο και με τον τρόπο αφήγησης που παραπέμπει σε ιταλική κινηματογραφική σχολή-και θα το εξηγήσω
Ένα υπόδειγμα δικαστικού σεναρίου είναι αυτή εδώ η γαλλική ταινία, η οποία δεν είναι πρωτότυπη, αποτελεί remake αργεντίνικης ταινίας, του «Η κατηγορούμενη» (Acusada)-βλέπετε, τα remake δίνουν και παίρνουν διεθνώς. Κι όχι μόνο στο Χόλυγουντ, όπως εσφαλμένα νομίζουν κάποιοι.. Μια και το σινεμά παγκοσμίως, στις χώρες που είναι ζωντανό ως παραγωγή αναζητεί ή δανείζεται θέματα.
Η αλήθεια να λέγεται: Δεν είναι και πολύ εύκολη δουλειά να μεταφέρεις θεατρική κωμωδία στην οθόνη, και δη ΜΟΝΟΣΑΛΟΝΗ, και να θέλεις να την κρατήσεις κι απείραχτη. Πρέπει να είσαι ο Μάικ Νίκολς ή να έχεις διδαχτεί καλά τα μαθήματα του Μάικ Νίκολς…
Όταν οι παραγωγοί της ταινίας , με το ομότιτλο βιβλίο του ΤΖΟΡΤΖΙΟ ΜΠΑΣΑΝΙ υπό μάλης , επισκέφτηκαν τον ΒΙΤΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΣΙΚΑ και του πρότειναν να το σκηνοθετήσει, εκείνος ξαφνιασμένος τους ρώτησε : «Δεν καταλαβαίνω γιατί ήρθατε σε μένα. Αυτό ταιριάζει περισσότερο στον Βισκόντι ή στον Μπολονίνι». ΚΙ οι παραγωγοί του απάντησαν: «Δεν θέλουμε ένα έργο αισθητικής, θέλουμε το δικό σου ανθρώπινο άγγιγμα»
Μπορεί κανείς να φανταστεί κατασκοπικό έργο, μυστηρίου και ίντριγκας, με στοίχημα την ΠΛΗΡΗ απουσία διαλόγου; Υπάρχει αυτή η ταινία και την προτείνω για ΜΕΛΕΤΗ καθώς θα συνδυάζεται και με ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ διότι ΣΙΝΕΜΑ είναι κι ουαι κι αλίμονο στους ψευτο-σοβαροφανείς που αγνοούν το σινεμά των ειδών και το πως γίνεται. .Και ποιοι είναι οι πραγματικοί auteurs με τη δημιουργική κι όχι με την ψευτοθεωρητική έννοια