Ας μου επιτραπεί να ξεκινήσω από το «εύρημα», το σεναριακό «εύρημα» που περισσότερο αφορά στο story του ΤΖΑΚ ΜΠΑΡΘ και λιγότερο στο σενάριο του ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΚΕΡΤΙΣ, επειδή είναι αυτό που μπλοκάρει πολλούς θεατές οι οποίοι δεν μπορούν να εξηγήσουν μέσα τους το ανικανοποίητο της ολοκλήρωσης.

Την εκτίμηση μου στην ιταλική κωμωδία την έχω διατυμπανίσει τόσες φορές ώστε καταλήγει σε «πληροφορία επαναλαμβανομένη ίσον άκυρη», που μου είχε διδάξει κάποιος σοφός, τουλάχιστον όσον αφορά στους αναγνώστες που με έχουν παρακολουθήσει συστηματικά.

Κι ο λόγος είναι απλός: ΣΕΝΑΡΙΟ…ΣΕΝΑΡΙΟ…ΣΕΝΑΡΙΟ.. Οπου για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται πως η σκηνοθεσία από εκεί εκπορεύεται εξού και βλέπουμε πολλούς σεναριογράφους να μεταπηδούν στη σκηνοθεσία με θαυμαστά αποτελέσματα, σε αντίθεση με σκηνοθέτες , ακόμα και καλούς, που όταν επιχειρούν να γράψουν σενάριο ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ, δικό τους, κάμπτονται..

Το «Κι όμως», έχει να κάνει με το Χρόνο, με  το ότι μετά από τόσα χρόνια, το φιλμ της ΑΝΙΕΣ ΒΑΡΝΤΑ επιδεικνύει χυμούς αντοχής, και κυρίως με το θέμα και την κατάληξη του που σε παρεϊστικες συζητήσεις, μπορεί να σε βγάλει κι από τα ρούχα σου. Βασικά , η κατάληξη του: Αυτή η ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ των Γάλλων δίκην ερωτικού μοντερνισμού και γύρω από το «τρίο» που ειδικά στη «νουβέλ βαγκ» και ειδικότερα μετά το «Ζυλ και Τζιμ» του Τρυφφώ έκανε θέμα τη λειτουργικότητα και τον εξωραϊσμό του τρίο, αν και στην περίπτωση του Τρυφφώ, η κατάληξη ήταν άλλη.