Ας την προσεγγίσουμε λίγο διαφορετικά αυτή την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ταινία που βλέπω ότι έχει πολλούς φίλους κι οπαδούς οι οποίοι επιθυμούν, με τις δυνατότητες που παρέχει πιά στις μέρες μας το Διαδίκτυο, να εκδηλωθούν υπέρ αυτής, να της δώσουν ακόμα  και το Οσκαρ. Δεν πάω να τους απογοητεύσω- κάθε άλλο!-αλλά να τους εξηγήσω μερικά πράγματα που παρεξηγούν. Και στέκομαι σε αυτό το σημείο επειδή όλη η συζήτηση γύρω από την ταινία έχει σημείο αναφοράς τα Οσκαρ.

Δηλαδή, εξωτερικά αψεγάδιαστο, στην ουσία κανένα βάθος, χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι του λείπει το περιεχόμενο. Απλώς η προσέγγιση γίνεται μέσω μιάς καλά οργανωμένης παραγωγής κι ενός εξίσου οργανωμένου publicity, που η «σκηνοθέτης Τζολί» όπως συστήνεται στο διαφημιστικό trailer, γνωρίζει πολύ καλά.

Πολύ με απογοήτευσε η κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου του Ακη Δήμου, το οποίο , όταν το είχα δει στο θέατρο, ανεβασμένο από τον Σταμάτη Φασουλή με την απαράμιλλη Σοφία Φιλιππίδου, είχα γελάσει αναίσθητα. Στην ταινία ΚΑΗΚΑΝ όλα τα αστεία!

Τα «Μεγάλα μάτια» (BIG EYES) έχουν όλα τα κοινά, εξωτερικά γνωρίσματα των ταινιών του Τιμ Μπάρτον αλλά όχι το θέμα, όχι η υπόθεση, όχι ακόμα κι ο χειρισμός. Το πρώτο δηλώνει σκηνοθετική υπογραφή, το δεύτερο υπαγορεύει ανανέωση.