Όταν οι παραγωγοί της ταινίας , με το ομότιτλο βιβλίο του ΤΖΟΡΤΖΙΟ ΜΠΑΣΑΝΙ υπό μάλης , επισκέφτηκαν τον ΒΙΤΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΣΙΚΑ και του πρότειναν να το σκηνοθετήσει, εκείνος ξαφνιασμένος τους ρώτησε : «Δεν καταλαβαίνω γιατί ήρθατε σε μένα. Αυτό ταιριάζει περισσότερο στον Βισκόντι ή στον Μπολονίνι».  ΚΙ οι παραγωγοί του απάντησαν: «Δεν θέλουμε ένα έργο αισθητικής, θέλουμε το δικό σου ανθρώπινο άγγιγμα»

Ένα μικρό φιλμ, χαμηλού κόστους, και μάλιστα remake από γαλλικό, το οποίο βγαίνει καλύτερο κι από εκείνο, από το «Οικογένεια Μπελιέ» που ήταν η γαλλική βερσιόν του, έρχεται να κάνει τη διαφορά.

Το Μοντάζ αυτής της ταινίας με ενθουσίασε. Μπορεί να μην είναι κάτι που ενδιαφέρει τον πολύ κόσμο όλο αυτό ως κριτική για την ταινία, όμως η κριτική δεν είναι ένα δελτίο Τύπου για το τι λέει πάνω – κάτω η υπόθεση κι αν «παίζουν καλά» οι ηθοποιοί. Διότι ακόμα κι αυτό το «παίζουν καλά» για να είναι κριτική χρειάζεται ανάλυση και κανόνες.

Τα βιβλία της Αγκαθα Κρίστι, μυθιστορήματα και διηγήματα αλλά και τρία τέσσερα θεατρικά, είναι ψυχαγωγικός θησαυρός. Είναι έργα ξεκούρασης, γραμμένα με δεξιοτεχνία, ακόμα κι όταν είναι μη πειστικά αλλά δεν είναι εκεί το ζητούμενο, κινούνται σε «έξτρα» περιβάλλον κι έχουν και χαρακτήρες. Κι έχουν πάνω από ‘όλους και όλα ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ.  Εξου κι οι αμέτρητες κινηματογραφικές και τηλεοπτικές μεταφορές. Τόσο των κεντρικών ηρώων, δηλαδή του Ηρακλή Πουαρώ και της Μις Μαρπλ όσο και κάποια που δεν έχουν κεντρικό ήρωα εκ των δυο κι αυτά είναι κυρίως τα θεατρικά της στα οποία επίσης  η μία διασκευή διαδέχεται την άλλη.