Κριτικές (1030)
Pantimo
«Χρονια προσμένω τη στεριά/να ζαλιστώ» μας λεει ο ποιητής , αυτός που υπήρξε φάρος στη δική μου ζωή, ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ. Και με αυτό εννοούν, όπως μου είχαν εξηγήσει ναυτικοί όταν δούλευα παιδάκι τα καλοκαίρια που καθόμουν από το Σχολείο, στο Γιαχνί Σοκάκι, στην Τρούμπα, σε επιχείρηση τροφοδοσιών, τη μακρά παραμονή στη θάλασσα.Ναι, αυτήν ακριβως. Κι όταν ο ναυτικός επιστρέφει και πιάνει λιμάνι, για ένα μεγάλο διάστημα δεν τον βαστούν στέρεα τα πόδια του όταν περπατά στο έδαφος ή κι όταν στέκεται. Λογω της μακρας παραμονής στο νερό, το βήμα έχει χάσει τη σταθερότητα του.
ΚΙ αυτή ήταν μια ευχή των ναυτικών «πεθύμησα λίγο τη ζάλη της στεριάς ».
Pantimo
Αν και το ντοκυμαντέρ το αποφεύγω για κριτική διότι ως «ΕΙΔΟΣ» δεν το κατέχω, δεν ξερω τους κανόνες του και ποια είναι τα στοιχεία στα οποία πρεπει να εδράζεται κανείς ώστε να φτάνει στο σημείο να του κάνει και κρτική…Εγώ τη Μυθοπλασία γνωρίζω, αυτην έχω σπουδάσει και με τα δικά της είδη ασχολούμαι ως κριτικός.
Pantimo
Θα ξεκινήσω από τη διανομή, από το casting, που συζητήθηκε πολύ αυτές τις μέρες λόγω των Oscar και της αναγνώρισης του ως αυτόνομη Τέχνη, με την αθλοθέτηση βραβείου στο όνομα του. Και θα σταθώ σε μια κουβέντα που μου είχε πει στα ξεκινήματα μου ο Γιάννης Δαλιανίδης, την οποία εχω επικαλεστεί πολλές φορές, επίσης και στο βιβλίο μου «ΟΣΚΑΡ» και στην πρώτη του δημόσια παρουσίαση.
Pantimo
Δες τωρα αυτή την ταινία του ΠΑΟΛΟ ΣΟΡΕΝΤΙΝΟ κι αναλογίσου. Θέμα, βάθος, επισήμανση, ελαφράδα στο χειρισμό, σεναριακή υποστήριξη, συναίσθημα ως τα μύχια, κοινωνική αναφορά ως εκεί που δεν παίρνει κι ένα πορτραίτο Προέδρου Δημοκρατίας , πολύ δικό τους που θα το θέλαμε και δικό μας
Pantimo
Πρώτη ένσταση, η λέξη «ειδος». Είναι ειδος οι ταινίες με σχέσεις ομοφυλόφιλων ή είναι μια συγκεκριμένη θεματική , που εμπνέεται από κοινωνική βάση, όπως συμβαίνει και με άλλα έργα, διαφορετικής θεματολογίας; Όχι, δεν είναι «είδος»!!!
Pantimo
Με ενθουσίασε, θα τολμήσω να πω, η ταινία. Κι ο πρώτος και κύριος λόγος είναι ότι απηχεί, εκφράζει, αυτά που έχω διδαχθεί περί σεναριακής μεταφοράς, περι διασκευής βιβλίων. Και βρήκα την ΕΜΕΡΑΛΝΤ ΦΕΝΕΛ να κάνει τις παρεμβάσεις της , προσαρμόζοντας κάποιες καταστάσεις σε ένα «σήμερα» (το οποίο είναι σχετικό) και συγχρόνως να κρατά αλώβητο το ρομαντισμό και το δράμα των ηρώων. Και φυσικά το πνεύμα της ΕΜΙΛΥ ΜΠΡΟΝΤΕ, το οποίο όμως το έχει μετατρέψει σε ταινία κι όχι σε φιλμάρισμα βιβλίου που έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να γίνει, είναι ανόητο αίτημα.
Pantimo
Ταινία αφήγησης περισσότερο και λιγότερο «σεναρίου» είναι αυτή η βραζιλιάνικη ταινία που εχει προταθεί για 4 Oscar,και για Ταινία εν γένει και για Διεθνή ταυτοχρόνως καθώς και για τον πρωταγωνιστή ΒΑΓΚΝΕΡ ΜΟΟΥΡΑ που έρχεται και με το βραβείο από τις Κάνες.
Pantimo
Ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση της σκηνοθέτη και σεναριογράφου ΑΝΝΑΣ ΡΕΖΑΝ για ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο: Με ευαισθητοποιούν τα θέματα που ένας ανθρωπος, πόσο μαλλον ένας καλλιτέχνης που το επιχειρεί μέσω της Τέχνης, κάνει το ταξίδι προς τα πίσω, ψαχνει να βρει τα όσα προηγήθηκαν και συνήθως αυτά τα προς τα πίσω ταξίδια δεν είναι ευχάριστα. Κρύβουν πόνο!
Pantimo
Διότι η «Κριτική», αν θέλει να είναι «Κριτική» θα πρέπει να αναλύσει και να αιτιολογήσει κάποια πράγματα. Διαφορετικά, αν τα αποκρύψει, και μιλά με ασάφειες και γενικότητες, επειδή θα θεωρηθούν «spoiler», τότε δεν θα είναι κριτική αλλά στην καλύτερη περίπτωση διαφημιστική μπροσούρα. ΚΙ εδώ, αν θελεις να κάνεις κριτική, βάση κάποιων κανόνων, δεν μπορείς να μην θιξεις το επίμαχο σημείο κι αυτό είναι σεναριακό. Και δυστυχώς αφορά φινάλε. Κι οφείλεις να τα πεις.
Pantimo
Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω με μία επισήμανση, διαβάζεται λιγο σαν οδηγία, δεν είναι όμως κήρυγμα αλλά έχει να κάνει με το εξης: Αν κάποια στιγμή, στη διάρκεια της προβολής, εκεί κατά τη μέση, που οι θάνατοι κι οι αγωνίες πέφτουν απανωτά, παιδάκια αρρωσταίνουν, αδελφακια «χάνονται» ή θυσιάζονται το ένα για το άλλο,κι ο Ανθρωπος παλευει να αντιμετωπίσει το «μοιραίο», μη βιαστείτε να καταδικάσετε. Ότι δηλαδή πιέζει σκοπίμως, ότι εκβιάζει συγκίνηση» (η συγκίνηση- ας σημειωθεί, ΔΕΝ ΕΚΒΙΑΖΕΤΑΙ , είναι ζητούμενο, ή την καταφέρνεις ή σου ξεφεύγει), κι αναρωτιέστε πού είναι ο Σαίξπηρ; Που είναι η ευφυία του, μήπως είναι «Στράντζαλης» ντυμένος με αγγλική ποιοτητα (που κι αυτή δεν είναι «αγγλική» αλλά από ξένους άρα μίμηση» και με ρούχα εποχής Εκ πολυετούς ψυχαναλυτικής πείρας σας διαβεβαιώ ότι (θα) πρόκειται για αντίδραση του οργανισμού, απέναντι σε ένα πένθος που τον έχει καταλάβει, τον εχει κυρεύσει και δεν το αντέχει. Και για να γλυτώσει από τον πόνο κι επειδή δεν μπορεί να φύγει από την αίθουσα, αισθάνεται ένα μικρο εγκλωβισμό, μπορεί να αντιδράσει με αυτό τον τρόπο.